Nadat we onze roes hadden uitgeslapen werden de koffers gepakt en in de auto die ons naar het vliegveld zou brengen gezet. Het regende gigantisch hard, dus erg vervelend was het niet om de stad te verlaten. Na een kort maar goed ontbijt op het vliegveld konden we plaatsnemen in het vliegtuig. Helaas vlogen we om half 1 en konden we geen glimp opvangen van wat het Nederlandse elftal heeft gedaan, maar in het vliegtuig wouden ze ons wel even voorzien van updates. De kapitein werd door de stewardessen gevraagd of die even met ground control contact konden opnemen voor een WK update. De 2-0 overwinning leverde hard gejuich op in het vliegtuig, geheel afkomstig van ons drieen…

Inmiddels zit ik in de Bed & Breakfast, Leliewijk, vlakbij Johannesburg. Het is een riant onderkomen, erg luxe en heel mooi ingericht. Vanuit de slaapkamer kunnen we direct het zwembad induiken (maar dan ook echt induiken!). De boodschappen zijn al binnen en ik duik zodadelijk de keuken in om een goeie steak met ovengroenten te gaan bereiden. Jammie!

Nog 3 nachtjes en dan alweer in Nederland! De zomer tegemoet!

Hij was een explosievenexpert maar had een miscalculatie gemaakt en het projectiel boorde zich voordat het zijn doel had bereikt al in de grond. Hij werd opgepakt en gevangen gezet op Robbeneiland, waar hij tot de sluiting van de gevangenis heeft gezeten. Op het eiland is de gevangenis geheel in stand gehouden, we kregen een rondleiding door de verschillende secties en zagen de kleine cellen. Nelson Mandela heeft ook een flink aantal jaren in zo’n kleine cel gezeten, natuurlijk kregen wij als toeristen die cel ook te zien. Daar lagen het kleedje, de emmer voor ontlasting en de zonnestralen die door de tralies naar binnen schenen nog op zijn plaats. Iedereen probeerde even een foto te kieken van de cel, terwijl de andere cellen er exact hetzelfde uitzagen. Grappig ☺ In het gevangeniscomplex bezochten we naast de cellen ook een grote keuken, met meerdere gigantische pannen waarin soep gemaakt kon worden, een wasruimte en de douches en toiletten. Daar was weinig speciaals aan eigenlijk.

Wat uiteindelijk het meeste indruk op me heeft gemaakt is toch wel de steengroeven vlakbij de gevangenis, volgens Benjamin werden de gevangenen daar te werk gesteld. Vele van de ex-gevangenen hebben daar oogschade opgelopen, doordat ze de hele dag zonder een bril of wat dan ook met stenen moesten werken waarvan de zonnestralen reflecteerden in hun ogen. Vlakbij die steengroeve was een grot, waar de gevangenen konden praten zonder bewakers vlakbij. Die bleven weg omdat er ook werd gepoept en geplast (ha-ha, ja echt!). Die grot wordt ook wel het eerste Afrikaanse parlement genoemd, omdat daar de plannen voor een nieuw Zuid Afrika zijn ontstaan.

Uiteindelijk hebben we het hele eiland gezien en zijn we weer op de boot terug gegaan. We konden aan de zijkant van de boot staan en hadden een prachtig uitzicht op Kaapstad en de Tafelberg, fantastisch om erbij na te denken dat hier de VOC vroeger langs vaarden en het als herkenningspunt gebruikten. Erg mooi!

Daarnaast zijn we verhuisd, we hebben de Bo Kaap verlaten en wonen nu weer in de Decolodge in Woodstock. Lekker een zwembad, pooltafel en voldoende leefruimte. Erg gezellig, zeker met alle mensen die daar nu voor het WK heen komen. Goed, tot snel maar weer!

Hier de link: http://www.unicef.nl/nieuws/agenda/joris-en-de-jonge-helden-van-zuid-afrika.aspx

Update:

Uitzending gemist hier te vinden: http://jorisinzuidafrika.ncrv.nl/ncrvgemist/joris-en-jonge-helden-van-zuid-afrika-deel-1

Smaak 1: Drum & Bass gecombineerd met Neurofunk, door Noisia uit Groningen.

Smaak 2: Dub, door 7ft Soundsystem uit Kaapstad.

Prettig weekend!

Dat zijn toch wel zaken die je doen blijven realiseren dat het land, ondanks al haar rijkdommen ook nog heel veel problemen heeft. En helaas is een humane oplossing voor die problemen nog steeds ver te zoeken. Toch heb ik de afgelopen vier maanden met veel plezier gewoond in de Bo Kaap. Iedere ochtend liep ik even naar het raam, om van het riante uitzicht dat we op de tafelberg hebben te genieten. Gek dat je elke ochtend naar een landmark kunt kijken dat iedereen ter wereld kent. Vervolgens even goed ontbijten met een bordje weet-bix (pap), rugzak inpakken en via Church Street naar het werk toe lopen. Tijdens die wandeling van ongeveer 15 minuten zagen we eigenlijk ook heel Kaapstad. Eerst liepen we nog in de Bo Kaap, de islamitische wijk van Kaapstad. Vervolgens passeerden we slapende daklozen, die soms koukleumend tegen elkaar aan lagen. We staken de ‘grote weg’ over en liepen verder tussen marktstalletjes door en haalden daar soms wat fruit, waarvan de prijs iedere keer weer creatief werd samengesteld en waar we altijd werden verleid om in plaats van 3 bananen er meteen 8 te kopen. Een klein bochtje om en we liepen in het centrale business district van Kaapstad, talloze koffietentjes en overal bezigheid.

Op het werk aangekomen liep ik de ene keer via het trappenhuis en soms, als ik me gewoon even lui voelde nam ik de lift naar de vierde verdieping. Om vervolgens een hele dag in mijn onderzoek te duiken en diverse andere taken op me te nemen. Zo ben ik bezig geweest met het Iron Brian project, de SCORE for 2010 campagne, heb ik diverse dingen ontworpen die voor interne en externe promotie worden gebruikt en met mijn eigen onderzoek naar de betekenis van Social Media voor de organisatie. Al met al nog aardig wat drukke dagen voor de boeg en met een essay dat ik voor volgende week nog moet afronden echt genoeg te doen. Ik probeer binnenkort mijn afgeronde essay hier te plaatsen en wellicht ook wat meer details over mijn onderzoek, moet even navragen wat ik wel kan en mag publiceren en wat niet.

Voor de oortjes nog even een prettig muziekstuk! Lemon Jelly, met Space Walk.

Glasgow act Remember Remember, essentially the solo project of former Multiplies and Royal We member Graeme Ronald, will release a self-titled debut album in November through the Rock Action label.

Compared to Brian Eno, Philip Glass, Animal Collective and even Michel Gondry, Ronald has received acclaim for his unique live shows where everything from hand-claps to Irn Bru are sampled, looped and blended into the performance.

Ik denk dat Afrika het enige continent is (ik lijk nu wel een Amerikaan die in Parijs, Rome en Amsterdam is geweest om vervolgens te zeggen dat hij Europa heeft gezien) waar de mensen, zelfs als ze zonder moderne voorzieningen zouden zitten, overleven. Als ik me door het centrum van de stad beweeg rond het middaguur, dan is overal om me heen bezigheid. Overal proberen mensen geld bij elkaar te sprokkelen om eten te kunnen kopen en als ze het zonder geld moeten doen zoeken ze het in de talloze groene prullenbakken die her en der langs de straatkant staan, speurend naar een laatste restje brood wat misschien in een verpakking is achtergebleven. In Nederland (althans de directe omgeving waar ik ben opgegroeid) daarentegen wordt zelfs een zwerver vreemd aangekeken als hij of zij uit de prullenbakken loopt te graaien. Dat is volgens velen tenslotte geen manier om van je leven te genieten.

In de diverse townships (of communities, een vriendelijker woord) die rondom grote Afrikaanse steden verspreid liggen is ook op elke straathoek en in elk steegje een overlevingsdrang. Als je een aantal dagen geen eten bij elkaar kunt sprokkelen of het wordt simpelweg uit je klauwen gejat dan ben je dood. Simpel zat. De townships zijn eigenlijk een grote hoop afval, de inwoners zijn veelal zonder pardon hun huizen in de stad kwijtgeraakt en verplaatst naar de townships om plaats te maken voor glimmende appartementencomplexen. Cru gesteld, maar ik hoop toch echt dat de projectontwikkelaars van een kleine twee decennia geleden hier nachtmerries aan over hebben gehouden. En dat is nog het minste wat ik ze toe wens.

Overleven is er in Nederland niet bij, als je geen werk hebt kun je je handje ophouden bij de gemeente. ‘Help me (alstublieft) want ik ben ontslagen.’ Letterlijk vechten voor je brood zit er niet bij, in Nederland “vechten” de armen niet. Je zult tenslotte maar met het schaamrood op je kaken een hap prima eten uit een prullenbak moeten wegvreten. Nee, liever ga je binnen op de bank achter je flatscreen de hele dag naar SBS6 zitten kijken. Het is toch wel erg belangrijk om te weten hoe het ervoor staat met je favoriete TV sterren.

Ik eet dus ik besta. Vs. Ik ben op de hoogte van het leven van Marco Borsato dus ik besta. (Of zou bestaan misschien vervangen moeten worden door overleven?)

Maar tuurlijk ben ik me bewust van alle gemakken in Nederland, natuurlijk mis ik het land waar ik geboren ben. Waar bijna geen verschil is tussen dag en nacht, ook al is dat omdat er de hele nacht lang overal lantaarnpalen branden. Waar ik zonder bestolen te worden ’s nachts naar huis kan lopen. Waar ik mijn eten bijna elk moment van de dag uit de muur kan halen met het geld dat mijn bank in en uitstroomt.

Wat deze Afrikaanse reis met mij doet is mij duidelijk, het laat mij zien waar het echte nulpunt ligt. Het nulpunt ligt niet bij het ontvangen van een uitkering na het invullen van wat formulieren. Niet bij een Omnizorgcentrum waar je als verslaafde kunt aankloppen voor je dagelijkse shot. Nee. Het nulpunt ligt daar waar je geen schaamte meer hebt om te overleven als een eenzame jager in de jungle. Pakken wat je pakken kunt. Zelfs al help je daar een ander mee het graf in.

Vind het geluk in het kleine en je zult geen ongeluk kennen.

Met Pasen stond er weer een mooi weekend op ons te wachten, samen met Marien, Stefan en Gerjohn gingen we op weg richting Mossel bay. Rond 10 uur stond Gerjohn met de gehuurde auto bij ons voor de deur, snel even mijn spullen ingepakt, cd-tjes gepakt, alles in de auto gegooid en op weg. Via de N2, die aan de noordoost kant de stad verlaat, reden we richting Gansbaai. Toen we langzaam de heuvels opreden ontvouwde zich rechts van ons de Cape Flats, een groot vlak gebied tussen de Tafelberg en de Langebergen. We werden getrakteerd op een mooi uitzicht en konden met onze ogen minstens 40 kilometer overbruggen. Het landschap werd steeds heuvelachtiger en zo nu en dan reden we over een brug heen, waardoor onder ons de valleien zich lieten zien. Op een gegeven moment reden we over een brug heen en zagen we links van ons twee andere bruggen liggen. Op een van die bruggen, die er overigens vrij oud uit zag, stond een hutje en hing een touw naar beneden.. Bungeejumpen! Direct reed Gerjohn de auto op de volgende parkeerplaats, er zaten wat bewakers bij een ietwat verlaten hutje. ‘Closed sir!’, Hmm dat hebben wij weer. We mochten van de bewakers wel even a look nemen. De brug was schijnbaar afgesloten, er hing een groot waarschuwingsbord dat betreden wel eens de dood kon betekenen. Uiteindelijk maar even wat fototjes gekiekt en toen weer verder gereden. Onderweg richting onze eerste lodge zagen we zo nu en dan al een struisvogelfarm, maar volgens onze reisgids zouden dit er rond Oudtshoorn veel en veel meer moeten zijn. Struisvogelhoofdstad van de wereld, dat beloofd wat..

Na een kleine vijf uur rijden sinds vertrek kwamen we aan in Mossel Bay, we moesten even op zoek naar de exacte locatie van de lodge. Op gevoel en met behulp een aantal last-minute correcties aan het stuur van onze kleine rode Chevrolet, kwamen we aan bij de lodge. We besloten snel onze spullen uit te laden, om daarna nog even richting strand te rijden. Dit was tenslotte onze kans om in de Indische Oceaan te gaan zwemmen. Ik liet me nog even kennen, het water was wel heel koud namelijk. Uiteindelijk besloot ik Stefan, Gerjohn en Marien toch maar te volgen en nam ook nog even een snelle duik. Indische Oceaan; Check!

Op de terugweg zijn we langs de Spar gereden om boodschappen te doen voor de braai die avond. In de schappen lagen gelukkig weer lekkere grote steaks keurig op ons te wachten. Bij de lodge aangekomen dook ik de keuken in om de salade en marinade klaar te maken, ondertussen werd de grote braai aangestoken door Gerjohn en een local. We pakten wat koude Black Label biertjes uit de koelkast en ik dook nog even in mijn derde boek; The Science of Discworld I. Tijdens het eten kwam er een groep Engelse meiden bij ons zitten, een groep Peruanen bleef binnen aan de bar hangen en met een Amerikaan en een Duitse meid die in Port Elizabeth studeerden hebben we de rest van de avond wat gedronken.

Dag 2: Richting Buffels Bay

Nadat ik lekker was wakker geworden en even had gedouched, zaten we in de tuin te bekijken wat we onderweg naar Buffels Bay eens konden gaan doen. Marien wou heel graag Shark Cage Diven, maar dat duurde van 12 tot 5. De rest zou dan de hele dag niet veel anders kunnen doen, tenzij we mee zouden gaan. Uiteindelijk besloten we om onderweg maar te gaan doen wat we konden doen.

Eerst maar eens richting de Postboom, een boom waar volgens de overlevering in Mei 1501 een bericht werd achtergelaten. In Juni 1501 werd dit bericht gevonden, een brief in een schoen gestoken. De boom staat er dus al minstens 509 jaar, leuk om gezien te hebben. We zijn de auto weer ingestapt en reden verder richting Victoria’s Bay, een fantastische smalle baai met hoge golven, warm water en een groot strand. Op deze waanzinnige locatie hebben we ontbijt gegeten, bolletjes met cheddar kaas. Lekker.

Na een uurtje rijden stonden we voor de keuze om een zogenaamde Map of Africa te gaan bekijken. Wat het exact was konden we in geen boek of folder vinden, toch nam Gerjohn met goede hoop de afslag maar. Een mooi weggetje dat we deed denken aan de smalle weggetjes rondom het Garda meer in Italië volgde. Uiteindelijk stond daar bovenaan de heuvel een Parking marshall, hij stuurde ons richting parkeerplaats vanwaar we uitkeken over een fantastisch stuk bos met een daardoorheen zigzaggende rivier. Wat nou precies de kaart van Afrika was begrepen we niet helemaal, maar toen ik goed keek zag ik dat het stuk bos wat omgeven was door de rivier best wat weg had van het Afrikaanse continent. Zou dit het dan zijn? Mijn gevoel zei ja. De vriendelijke parkeerwachter wees ons nog even de andere kant op, aha! We liepen een klein stukje verder door en kregen een verbluffend uitzicht over de diverse baaien richting Knysna. De weg kronkelde voor ons uit en we zagen de golven kilometers verderop nog op het strand slaan. Waanzinnig mooi!

We besloten om nog wat actiefs te gaan ondernemen, en toen we Knysna inreden bezochten we de plaatselijke Tourist Information (ja die hebben ze hier ook). Met een flinke stapel folders en een lokale kaart liepen we weer richting de auto, we gaan quad rijden!

Een verlaten asfaltweg bracht ons naar een soort ranch, daar woonde een familie die daar hun zaakjes runde. Na wat geklooi met het helmen passen – mijn grote hoofd werktte niet helemaal mee – konden we los. We kregen een quad toegewezen en konden een klein proefrondje rijden in de Practice yard. Al gauw nam de man die ons begeleide – een soort Australische blanke boer, bierbuik, cowboy hoed op en een ietwat afwijzende snauwende houding – ons de openbare weg op. Na 50 meter vol gas sloegen we linksaf en konden we ons helemaal laten gaan door de bossen en struikjes. Het verbaasde mij dat er gas gegeven moest worden met de duim, maar alles went. Na een kleine drie kwartier, die voorbij vlogen, kwamen we weer aan op de boerderij. Stapent we van de quads af en voor we het wisten zaten we weer ingegordeld en reed Gerjohn ons verder naar Buffels Bay.

Het begon wat te miezeren toen we aankwamen bij de lodge, waar we ons gauw op ons gemak voelden. Ik nam plaats in een prima leeszetel en las verder in The Science of Discworld. ’s Avonds heeft Gerjohn de braai voor de verandering maar weer aangeslingerd. Prima gegeten en uiteindelijk de rest van de avond nog leuk gepraat en geouwehoerd met allerlei volk wat de lodge was binnengekomen.

Dag 3: Richting Oudtshoorn

De weg richting Oudtshoorn was kort, het was een korte rit door de binnenlanden van Zuid Afrika. Via George kwamen we aan in Oudtshoorn, in de vorige lodge kregen we te horen dat we mazzel hadden om dit weekend in de stad te komen. Er was een festival aan de gang waarvan ik de naam inmiddels ben vergeten, maar het was voor dat gebied groots. Het duurde ruim een week en door het gehele centrum stonden tenten opgesteld. Maar eerst hebben we de spullen in de lodge gedumpt om richting het Buffelsdrift Game Reserve te gaan. Een privé wild park. We parkeerden de auto en kochten aan de balie onze entree tickets. Na een uurtje wachten konden we eindelijk mee in de jeep, de ranger die ons rond zou gaan rijden vroeg wat we precies wouden zien. “Rhino’s!”, riep Stefan vanachteruit de jeep. Dat hebben we geweten, een flinke stuiterweg bracht ons naar het randje van het park. Achter het hekwerk begon na ca. 50 meter de openbare weg alweer, niet echt wat ik me bij een wildpark had voorgesteld.. Maar wel even twee ‘wilde’ neushoorns gezien.

De jeep reed verder langs een poeltje waar nijlpaarden aan het badderen waren, vanuit het water keken ze ons glazig aan en zo nu en dan klapperden ze met hun oren. Nadat we een klein bosje waren gepasseerd zagen we twee rangers die bezig waren de olifanten te voeren. Het waren jonge olifanten, schijnbaar niet helemaal zindelijk. We reden verder en reden steeds meer heuvelop, onderweg zagen we Springboks, Wildebeasts, Pyjama Donkeys (zebra’s dus) en twee ijsvogels. Erg gaaf. Bovenop de heuvel aangekomen hadden we een fantastisch uitzicht over de vallei, erg Afrikaans en supermooi om zo ver te kunnen kijken.

Na een kleine twee uur in de jeep zitten en om ons heen kijken op zoek naar giraffes is het wel weer mooi geweest, het is slecht weer dus het meeste wild laat zich niet zo zien. Ze vinden het te koud, dus blijven ze lekker warm tussen de bossen hangen.

Teruggekomen bij de lodge besluiten we ons snel om te kleden om richting het centrum te gaan, daar een lekker hapje te eten en vervolgens het festival gaan bekijken. Na even zoeken vinden we een restaurant en niet veel later staan we op het festival terrein naar lokale bandjes te luisteren. Het hele festival doet heel boers aan. Het deed me denken aan filmpjes die ik heb gezien van de Zwarte Cross, of een ander boeren feest. Erg veel gezelligheid, er werd nog net niet met bier gesmeten. Door Marien werd ik gewezen op een tekst die aan de binnenkant van een van de toiletdeuren stond geschreven; Jij moe nie zo glimlach nie, jou dogter ligt bij mij in de tent. De toon voor het feest was dus gezet. Uiteindelijk zijn we er tussenuit geknepen om onze lekkere lodge bedjes op te gaan zoeken.

Dag 4: Terug naar Kaapstad

Maandag, de laatste dag van ons lange paasweekend. We hebben weer veel gezien en gedaan. We besluiten nog naar de Cango Caves te gaan, de grootste ontdekte grot in Zuid Afrika. De flyer beloofd veel moois, maar aangekomen bij de grotten blijkt dat de eerstvolgende tour al is uitverkocht. Hard balen, aangezien we er wel zin in hadden. Maar er bood zich snel een alternatief aan, we besloten een alternatieve route terug te nemen. Via zandweggetjes probeerden we vanaf Oudtshoorn, via de Groenfontein Vallei op de N1 terecht te komen. Een mooie rit bracht ons langs afgelegen boerderijen en door een van de mooiste bergroutes van Zuid Afrika (volgens eigen interpretatie én het Zuid Afrika boek). Zo nu en dan was het gissen waar we nou precies terecht zouden komen, maar ach.. Een weg komt altijd wel ergens uit, we hadden benzine genoeg en omkeren kan altijd. Veel stofhappen en een kleine 3 uur later kwamen we uit op de N1. De verdere rit richting Kaapstad ging door Little Karoo, een verlaten en extreem droog gebied. We reden parrallel aan een spoorlijn – die ons ook naar Johannesburg zal gaan brengen – met om de paar kilometer een station, omringd door maximaal 4 huizen. Erg apart en heel erg Lucky Luke!

Eenmaal weer thuis aangekomen konden we terugkijken op een bijzonder geslaagd weekend met avontuurlijke, gezellige en verassende elementen. Geslaagd en spoedig weer!

De fotos zijn te vinden in een van mijn vorige posts: Fotos Zes.

Zondag zijn Gerjohn, Marien en ik Devils Peak opgeklommen. We werden beloond met een fantastisch uitzicht van 360 graden. Een mooiere beloning als de Tafelberg. We gaan binnenkort Lions Head nog op en dan hebben we de bergen en heuvels die Kaapstad omhelzen alle vier gehad!

Het tikken van de uitgebreide verhalen schiet niet echt op, er is hier teveel leuks te doen. Wellicht dat ik er binnenkort aan toekom!